Korting op een boottocht in de storm

z

 

Voordat je verder leest wil ik vertellen dat dit artikel een heel bijzonder artikel is. Bezoekers van mijn blog kennen mijn blog als een vrolijke blog. Ik schrijf dagelijks over dingen die ikzelf erg leuk vind en waar ik mij graag mee bezig houd. Natuurlijk zal ik hier mee door blijven gaan. Bloggen is namelijk het leukste dat er is, het maakt mij blij en het geeft mij er zo veel moois voor terug.

Toch wil ik het vandaag over iets minder leuks hebben. Hetgeen waar ik het over wil hebben maakt mij namelijk alles behalve vrolijk. Door mijn blog heb ik de mogelijkheid om af en toe ook mijn gevoel te uiten en misschien anderen een spiegel voor te houden. En juist dat wil ik vandaag met dit artikel doen. Daarbij moet ik vertellen dat ik met dit artikel niemand veroordeel. Je mag een andere gedachten hebben en je bent helemaal vrij om weg te klikken, maar ik vond dat ik dit moest vertellen.

 


 

De tranen sprongen in mijn ogen toen ik een tijdje geleden de krant las. “Korting voor bootvluchtelingen bij storm op zee.” Ik besloot de zin nog eens te lezen. Las ik echt wat ik dacht dat ik las? Ik dwaalde met mij ogen af om het door te laten dringen. “Korting voor bootvluchtelingen bij storm op zee.” Het was alsof ik advertentie in een reisbrochure aan het lezen was. Alsof je gewoon één of andere aanbieding las waar je nu gebruik van moest gaan maken. Ik werd er stil van.

Ik wil niet de zoveelste zijn die over de vluchtelingen begint, maar het doet mij heel veel pijn dat er nog zo veel mensen zijn die het woord “vluchtelingen” als een negatief woord zijn gaan zien. Video’s, afbeeldingen, gesprekken. Het lijkt wel alsof “vluchtelingen” het synoniem is geworden voor “vies volk”, “ruziezoekers” of zelfs als gevaarlijk worden beschouwd.

Waarom? Zodra je het woord “vluchtelingen” in Google intypt lees je alleen maar dat de vluchtelingen ondankbaar zijn. Zou dit echt zo zijn? Je hebt je land moeten verlaten. Misschien heb je je familie achter moeten laten of misschien nog wel erger en heb je je familie niet meer. Zou het je dan uitmaken waar je slaapt?

Ik ken zelf een jongen die op jonge leeftijd vanuit Afghanistan naar Nederland vluchtte. Hij vertelt wel eens wat over zijn tijd in Afghanistan. Niet vaak, maar als je er naar vraagt, geeft hij antwoord. Hij vertelt dan dat hij tijdens het spelen met zijn vriendjes af en toe moest schuilen voor overvliegende vliegtuigen, over de gebouwen die voor zijn neus instortten en momenten waarbij het te gevaarlijk was om je huis te verlaten. Hij vertelde zelfs dat hij op een dag samen met zijn broertje naar de winkel ging. Hij nam de route die hij normaal ook nam. Tijdens deze route kwam hij langs een bankje waar twee mensen op zaten. Op de terugweg was het bankje er niet meer.

Het is voor hem een lange tijd geleden. Destijds kon je gemakkelijker de grenzen over en zat je, voor je het wist, in een ander, veiliger land. Dit is nu wel anders. Tegenwoordig leg je lopend een afstand af die je niet voor kunt stellen of stap je op een boot, samen met nog tig anderen in de hoop dat hij blijft drijven tot je weer aan wal bent. Misschien moet je het gewoon ook niet willen weten en er je hoofd voor keren. Dan weet je namelijk ook niet wat voor helse tochten deze mensen moeten afleggen. Want ja, jij staat niet in deze groep mensen zonder te weten waar de reis naar toe gaat, zonder te weten of je je familie nog terug ziet, zonder te weten of je het overleefd.

 


 

Ik heb er trouwens bewust voor gekozen om er geen afbeeldingen bij te zetten. Misschien had dit ervoor gezorgd dat je een nog beter beeld zou krijgen van wat deze mensen doormaken. Maar geloof mij, je kunt het je niet voorstellen.

Nogmaals wil ik zeggen dat ik dit artikel geschreven heb, omdat ik zielsgraag wil dat men anders naar het woord “vluchtelingen” gaan kijken en wat meer begripvol worden. Het is al erg genoeg voor deze mensen.

 

Share:

4 Reacties

  1. november 13, 2015 / 5:22 am

    Natuurlijk zitten er gelukszoekers tussen de grote stroom vluchtelingen, gaan er af en toe vervelende berichten rond over vluchtelingen die in protest zijn gekomen. Wat veel mensen zich alleen eens zouden moeten realiseren is dat alles een stuk genuanceerder ligt dan je in de media ziet verschijnen. Er zijn een hoop media doelbewust op uit om bepaalde groepen in een slecht daglicht te zetten. Ik heb met deze mensen te doen en als ik soms hoor hoe er over hun gesproken wordt, breekt dat mijn hart. Mannen die alleen komen en graag naar Nederland of België en omringende landen willen, zodat ze zo snel mogelijk hun gezin over kunnen halen zijn maar enge, vieze mannen? Ik mag hopen dat als wij ooit in zo’n situatie komen en het alleen voor mijn vriend mogelijk is om te vlucht, hij dit ook voor mij doet. Zo kan ik een heel boekwerk schrijven. Gelukkig zijn er ook ontzettend veel mensen die er net zo over denken, alleen hoor je die natuurlijk een stuk minder van de daken schreeuwen :-)!

  2. november 13, 2015 / 6:43 am

    Wat heb je dat mooi geschreven. Ik vind het ook zo erg wat er in de media gebeurt over de vluchtelingen. Ik heb me al vaak genoeg afgevraagd hoe het zal zijn als ik geen huis meer had en moest vluchten…

  3. november 13, 2015 / 8:17 am

    Heel goed dat je hier een artikel over schrijft. Zelf vind ik het echt verschrikkelijk en hartverscheurend om te zien wat de vluchtelingen op het moment meemaken. Ze vluchten voor oorlog en vervolgens worden ze in Europa, in bepaalde situaties, zo slecht behandeld. En natuurlijk zal er eens een vluchteling tussen zitten die ‘klaagt’, maar dat betekent niet dat alle vluchtelingen ondankbaar zijn. Ik heb soms het idee dat veel Nederlanders/Europeanen geen empathie hebben en zich gewoon niet kunnen voorstellen hoe het is om in een oorlogsgebied te leven? Hoe het is om te moeten vluchten? Ik heb overigens veel boeken over bijvoorbeeld de oorlog in Afghanistan gelezen, en vind het zo verschrikkelijk wat zij daar allemaal hebben doorgemaakt. Ik heb alleen maar respect dat zij een nieuw leven durven te beginnen!

  4. november 15, 2015 / 9:56 am

    Moedig dat je dit durft delen! Ik hou mij neutraal als het over dit onderwerp aankomt. Gewoon omdat ik geen zin heb om in 1001 discussies te belanden. Maar eigenlijk heb ik veel met deze mensen te doen. En zeker met de kinderen. De kans dat ze ooit een normaal en gelukkig leven kunnen leiden is klein. Wel heb ik schrik dat de grote toestroom aan mensen negatieve gevolgen gaat hebben voor ons eigen volk. Zo las ik enkele weken geleden in de krant dat een alleenstaande moeder met haar klein kind uit haar sociale woning moest voor vluchtelingen. Maar wat met dat gezin uit eigen land? Het zal heel wat moeite kosten om hierin een balans in te vinden. En we moeten eens denken aan de tijd van de wereldoorlogen, toen waren onze voor-en grootouders zelf vluchtelingen. Er moet in de wereld gewoon meer respect voor de mensheid komen. En zeker na het incident in Parijs 🙁

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *